Het lijkt een keuze, maar de weg kiest jou
Het lijkt een keuze, maar de weg kiest jou.
De enige weg vooruit was verantwoordelijkheid nemen, eerlijk naar mezelf kijken en eindelijk erkennen wat ik jarenlang had weggeduwd.
De verkeerde weg was het gemakkelijkst. Het was de weg die ik kende en waarop ik wist hoe ik moest overleven. De juiste weg was moeilijker. Die vroeg dat ik kwetsbaar durfde te zijn, hulp zocht en verder leerde kijken dan morgen.
Met andere woorden: de psychologische boksring in.
Of de handdoek in de ring gooien.
Juist blijven staan, niet weglopen en doorgaan wanneer het moeilijk werd, dát was pas sterk. Daar had je moed voor nodig.
Ik had al genoeg ervaring met hulpverlening, maar begon iets te begrijpen wat ik eerder verkeerd had gezien. Hulp was geen gereedschapskist waaruit iemand even het juiste stuk gereedschap pakte om mij te repareren.
Het was hooguit een handvat.
Iemand kon mij ondersteunen, uitleg geven en richting bieden. Maar het echte werk moest ik zelf doen. Ik moest eerlijk naar mezelf kijken, openstaan voor wat ik leerde en stoppen met iedere hulpverlener vooraf te wantrouwen.
Dat laatste zou nog moeilijk worden. Hulpverleners waren tenslotte ook maar mensen, ieder met een eigen karakter en werkwijze. Er moest een klik zijn en juist daar was ik erg gevoelig voor.
Ik maakte een afspraak bij een instelling en vertelde mijn verhaal. Dat levensriedeltje kon ik inmiddels bijna uit mijn hoofd opdreunen. Ik vertelde het rustig en zonder zichtbare emotie, alsof ik een tekst opzegde die ik al honderd keer had geoefend.
Zelfs de zwaarste gebeurtenissen kon ik met een glimlach vertellen. Niet omdat ze me niets deden, maar omdat ik bang was dat mijn gezicht te veel zou verraden.
Tranen en zichtbare pijn voelden als zwakte.
Dat had ik mezelf aangeleerd.
De therapeut keek aandachtig en zei dat hij merkte hoe geoefend mijn verhaal klonk. Ik legde uit dat dit mijn manier van beschermen was. Ik moest iemand volledig vertrouwen voordat ik werkelijk iets van mezelf liet zien.