De mens achter het verhaal

Een van de redenen waarom ik Jeugd, Lot en Leven schrijf, is omdat ik in de hulpverlening iets ben tegengekomen waar ik moeite mee heb.

We zijn heel goed geworden in het herkennen van diagnoses, trauma’s en gedragspatronen. Daar zijn protocollen voor ontwikkeld en daar horen behandelmethoden bij. Dat heeft zeker zijn waarde. Maar ergens dreigt daarbij de mens zelf uit beeld te verdwijnen.

Een diagnose vertelt iets over iemand, maar nooit alles. Een gebeurtenis vertelt wat iemand heeft meegemaakt, maar nog niet hoe die persoon dat heeft beleefd.

En juist dat verschil vind ik belangrijk.