boek schrijven, finetunen, 63 hoofdstukken en Jeugd, Lot en Leven
De afgelopen tijd heb ik mijn boek Jeugd, Lot en Leven niet verder geschreven, maar ben ik eerst teruggegaan naar alles wat er al stond.
Inmiddels
waren dat 63 hoofdstukken. Een flinke hoeveelheid tekst, waardoor het steeds
moeilijker werd om het geheel goed te blijven overzien. Tijdens het schrijven
ontstaan er nu eenmaal herhalingen. Soms leg je iets in een later hoofdstuk
opnieuw uit, terwijl het eerder al uitgebreid aan bod is gekomen. Ook kunnen
bepaalde emoties, gedachten of gebeurtenissen ongemerkt dubbel worden
beschreven.
Daarom heb
ik alle hoofdstukken opnieuw doorgenomen
en gefinetuned.
Daarbij ging
het niet om het herschrijven van mijn verhaal. Mijn eigen toon, mijn
herinneringen en mijn manier van vertellen moesten behouden blijven. Het boek
moet nog steeds klinken alsof ik het zelf vertel, niet alsof een professionele
tekstschrijver mijn leven heeft overgenomen.
Ik vooral
gekeken naar herhalingen, te uitgebreide uitleg, dubbele gedachten,
onduidelijke overgangen en zinnen die niet helemaal lekker liepen. Ook zijn de
alinea’s compacter gemaakt, zodat de tekst prettiger leest, vooral op een
telefoon of tablet.
Verder is
erop gelet dat ik niet te vaak vooruitloop op inzichten die ik toen nog niet
kon hebben. Ik schrijf het verhaal vanuit mijn herinneringen, maar kijk er ook
op terug met de kennis die ik nu heb. Daar moet een goede balans tussen blijven
bestaan.
Ook zijn de
hoofdstuktitels, tijdlijnen en onderlinge aansluitingen gecontroleerd. Soms
eindigde een hoofdstuk met bijna dezelfde zin waarmee het volgende begon. Op
andere plekken werd een onderwerp, zoals alcohol, hulpverlening, familie of
mijn manier van aanpassen, meerdere keren opnieuw geïntroduceerd.
Dat is nu
zoveel mogelijk rechtgetrokken.
Het was een
behoorlijk intensief proces. Niet iets wat je in één avond doet. Ik ben er meerdere dagen en vele uren mee bezig
geweest. Hoofdstuk voor hoofdstuk, soms zin voor zin. Daarna heb ik de
aangepaste teksten zelf weer in mijn manuscript geplaatst en alles opnieuw
nagekeken.
Tijdens het
teruglezen gebruik ik ook een voorleesprogramma. Door naar mijn eigen tekst te
luisteren, hoor ik vaak sneller waar een zin niet lekker loopt, waar een woord
ontbreekt of waar iets onnodig wordt herhaald.
De
finetuning is nu afgerond tot en met hoofdstuk 63.
In mijn
manuscript heb ik daarom in rode letters gezet:
Einde
finetuning tot en met hoofdstuk 63
Vanaf daar
kan ik eindelijk weer verder met het schrijven van nieuwe hoofdstukken.
Ik heb wel
besloten het voortaan anders aan te pakken. Niet eerst weer tientallen
hoofdstukken schrijven en daarna helemaal terug naar het begin. Vanaf nu ga ik
na iedere tien nieuwe hoofdstukken opnieuw een korte finetuning ronde doen.
Dat maakt
het overzichtelijker en voorkomt dat het opnieuw zo’n enorme klus wordt.
Het
schrijven van een boek blijkt steeds weer meer te zijn dan alleen woorden op
papier zetten. Het is schrijven, teruglezen, schrappen, herstellen, luisteren,
twijfelen en soms opnieuw beginnen.
Maar
hoofdstuk voor hoofdstuk groeit het verhaal verder.
En nu is het
tijd voor hoofdstuk 64.